«Էս ի՞նչ զռռան ազգ ենք դարձել»

«Գրեթե ամեն ինչ, որ մարդը ճանաչում է, կամ վատ է կամ տխուր», «Բացի ողջ լինելուց մենք պետք է մի քիչ էլ ծիծաղենք»: Սարոյանական այս մտքերը «Մարդկային կատակերգությունից» են, ուր և պատերազմ կար, և բարություն, մահ կար, կորուստ, բայց ավելի շատ` կյանք:

Թող որ մեր բանակում էլ ամեն ինչ կատարյալ չէ, թող որ պատռեն ժպտացող զինվորների լուսանկարներն ու սպանված զինվորների լուսանկարներ փակցնեն քաղաքում` «Հաջորդը ես եմ» վերտառությամբ: Մենք ողբացող ժողովուրդ ենք՝ կողբանք, կցավակցենք, կտարածենք սոցցանցերում, կվերլուծենք ու դրանից բանակը (կյանքը) կդառնա ավելի ուրախ, ավելի լավը:
Մեղավորներ ինչո՞ւ փնտրել` ջիպավորներն են, բանակում զոհված զինվորների ծնողները, ջահելները թե ահելները, լևոնականները, թե սերժականները: Մենք ենք: Սա խոսում է մի բանի մասին` քաղաքը հիվանդ է: Ակցիան, հասկանում ենք, որ միանշնակ չէր ընդունվելու, ինքս հիացած չէի ժպտացող զինվորների լուսանկարներով, բայց դրանք պատռելն արդեն չարակամության ակցիա է:
Մարդիկ ժպտում են (կյանքում էլ), ու դա չի նշանակում, որ նրանք ցավ չունեն, որ նրանց շուրջը մեռնող մարդիկ չկան:
Ինչո՞ւ եք պատռում ժպտացող զինվորների լուսանկարները:

Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Հ.Գ.- Սոցցանցերում բնականաբար սույն թեման ակտիվորեն քննարկվում է, comment -ներից մեկը ներկայացնում եմ առանց փոփոխության. «Վա՜յ, էս ի՞նչ ա կատարվում... ժպտալը (ժպիտը) մարդկանց զզվացնում ա...էս ի՞նչ զռռան ազգ ենք դարձել...»: (Վաչագ Տեր-Սարգսյան, նկարիչ, ապրում է Գլենդելում)

Հեղինակի նյութեր

• Պատմության վկաները
• Վերացող ծաղիկներ
• Ձեռք մեկնելու գաղափարը առաքելության վերածվեց
• «Մի նայեք, որ փոքր է մեր երկիրը, եթե արդուկով այս սարերը հարթեցնեք, Չինաստանից մեծ կլինի»
• «Բանկ օտոման» գործողությունը ժամանակին ցնցել էր ամբողջ Եվրոպան
• «Դրսից մեզ վրա կա­րող են ազ­դել միայն ներ­սի գոր­ծիք­նե­րով»
• «Ե­րե­սուն տա­րի ձգ­վեց մեր ան­կա­խու­թ­յան պատ­մու­թ­յու­նը, մենք շա­հե­ցի՞նք»
• Մշա­կույ­թը հեռ­վից հե­ռու պահ­պա­նե­լու հույ­սով
• Անի­մա­ցիան, աշ­խարհն ու մենք
• «Մեր տա­րածք­նե­րը փոք­րա­ցան, ո­րով­հետև այդ­պես էլ չհաս­կա­ցանք, որ պետք է խմենք մեր բա­ժա­կով»
• Արվեստի ուժը
• Նոր մա­տե­նա­շա­րը ներ­կայաց­նում է արևմտա­հայ և ս­փ­յուռք­յան գրող­նե­րի
• Բե­մը կեն­դա­նու­թ­յուն է ստա­նում ա­ռայժմ միայն մա­նուկ­նե­րի հա­մար
• «Գիրք սիրողների համար սա իսկական մկնդեղ է` հյութեղ ու անտանելի»
• Հա­մաշ­խար­հա­յին դա­սա­կան­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րը՝ դու­դու­կով
• «Բնակ­չու­թ­յու­նը պատ­րաստ չէ, բայց տար­վում են աշ­խա­տանք­ներ»
• Ամա­նո­րի գի­շե­րը դի­մա­վո­րե­լու են ե­կե­ղե­ցում
• «Ջա­զի մեջ զգաց­վում է ապ­րածդ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը»
• «Ե­թե չլի­ներ Փե­լե­շ­յա­նը, կար­ծում եմ, դեռևս գտած չէի լի­նի կի­նո­յում իմ ու­ղին»
• «Հու­շար­ձան­ներն այդ տա­րածք­նե­րի պատ­կա­նե­լու­թ­յան անձ­նագ­րերն են»

Մեկնաբանություններ